Twijfel

De verkiezingen waren voorbij en daar stonden we: de grootste partijen van het land, veroordeeld tot elkaar om een regering te vormen.

Veroordeeld, OK. Maar we hadden twintig jaar geleden met hetzelfde bijltje gehakt en ondanks kritiek over de zogenaamde puinhopen had zij een goed gevoel, als zij terugdacht aan deze kabinetten.

Dit keer moest het ook gewoon kunnen. De andere partij stond niet als superprincipieel bekend.

Waar zit ons geheugen?

Blauw trompetdiertje (bron: Protist Image Database)

Dat is niet zo moeilijk toch? Dat moet ergens in onze hersenen zitten, kan niet anders. De meeste wetenschappers en heel veel mensen geloven dat dit waar is. Dat heeft echter nog geen wetenschapper aan kunnen tonen, en dat is echt waar. Het klinkt misschien gek, maar het idee dat ons geheugen in de hersenen zit, is een geloof, geen wetenschappelijk feit.
Nogmaals, geen enkele wetenschapper heeft het aangetoond. Dat is raar,  terwijl we er eigenlijk allemaal vanuit gaan dat het zo is.
Men heeft taalcentra, bewegingscentra enzovoort in de hersenen benoemd en men gaat

Verslaving

Nu ik al enige tijd gestopt ben met roken en 's avonds na het eten niet meer drink, denk ik na over verslaving.

Bij een verslaving lijkt het alsof je verslaafd bent aan nicotine of aan alcohol en dat zal ook wel enigszins kloppen.

Maar als je verslaafd bent, dan moet je het spul regelmatig hebben of je moet regelmatig gokken.

Zit het in de genen?

Vroeger was het heel gebruikelijk om te zeggen “het zit nu eenmaal in mijn bloed” als je bedoelde dat je iets van nature had meegekregen of er lang ervaring mee had.

In ieder geval was het iets vaststaands, dat niet of nauwelijks veranderd kon worden.

Maar wat voor ding dat dan was, wat er in het bloed zat, wist niemand.

Tegenwoordig verwijzen we liever naar genen of DNA in plaats van bloed, zoals “de liefde voor cijfers zit in mijn genen” of “het zit nu eenmaal in mijn DNA dat ik Ajacied ben”.

Koud Kunstje door Maaike Teunissen

Hij vroeg het in juli.

Op een van die weinige mooie dagen, die de Nederlandse zomer van 1978 met moeite had weten op te leveren.

Ik zat in een weiland een aquarel te maken. Wat ik er moest, vroeg hij grommend.

Ik hoorde hier niet thuis, het was zijn land.

“Al dat gras vertrappen,” mopperde hij, terwijl ik mij nota bene op een kaal stuk bij een hek had geïnstalleerd.

Zijn bui begon over te drijven toen hij zag, wat ik al had gedaan.

Reïncarnatie is onzin?

Tegenwoordig zijn er steeds meer mensen die geloven in reïncarnatie. In allerlei (alternatieve) therapieën of methodes komen flarden of hele levensgeschiedenissen naar voren uit Ierland in de 14^e eeuw, Cleopatra uit het oude Egypte of een monnik ergens in Italië. Men identificeert zich ermee en regelmatig ervaart men een zekere verklaringsgrond voor bepaalde moeilijkheden of talenten die men in dit leven ziet. Dit zou dan bewijzen dan dat men vroeger ook al heeft bestaan.

Het vroege Christendom kende ook reïncarnatie. Pas tijdens het Concilie van Nicaea in 325 is dit per decreet afgeschaft. Sindsdien is er in het Christendom maar één leven waar je het mee moet doen en daarna komt de afrekening bij de hemelpoort.

UFO gelovigen zijn SP- of PVV-stemmers

Op 22 mei 2013 maakte dagblad Trouw bekend dat een onderzoek, gedaan aan de VU in Amsterdam, uitwees dat de meeste mensen die in complot-theorieën geloven, op de PVV of de SP stemmen.
Later op de dag had Radio 1 naar aanleiding hiervan een item onder de aankondiging dat PVV en SP stemmers in UFO's geloven.
Dat is natuurlijk een jolige selectie uit het onderzoek, maar wat mij opvalt is dat het geloven in UFO's onder de complot-theorieën valt.

Behalve enkele katholieke of andere fundamentalisten zal toch niemand meer geloven dat alleen op onze aarde leven is ontstaan. Op grond van statistische berekeningen neemt men aan dat er talloze planeten zijn die vol met leven (kunnen) zitten.